Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

ΤΩΡΑ

Τώρα που λέξεις     
σφίγγουν το λαιμό μου  
και γράμματα αναβλύζουν  
από τη μύτη και τα μάτια μου, 
θα ήθελα να ‘μουν ξωτικό   
σε θάλασσες ανίερες 
ή σε χώματα εξαγνισμένα .   
Καβάλα σε ένα μόριο καπνού τσιγάρου    
να λύσω μονομιάς    
όλα τα μάγια ,
τις κατάρες    
και τους όρκους   
κι ύστερα αθώος σα μικρό παιδί ,  
για τελευταία φορά να αμαρτήσω   
βαφτίζοντας με ποιητή    
με νερό και μελάνι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου