Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Χίλιους αιώνες πως γυρνούσα στο σκοτάδι ;      
  Κίτρινα φύλλα μου στολίζαν τα μαλλιά μου .
  Δεν είχα στίχους στα μεθύσια μου για χάδι
 δεν είχα λόγια για να νοιώσω τη λαλιά μου . 
                                                                                                                                                                                                 Κι ονείρου ονείρατο  η αγκαλιά που αχνοθυμόμουν
 έβγαινε αλώβητη από τσαλακωμένα παραμύθια ,
 έσπερνε ψίθυρους στις ώρες μου τις άγονες     ,
 έλουζε ανέμους τα ανήλια μου σκοτάδια ,
πλάθαν τα χέρια της φεγγάρια κι άσπρους κρίνους ,
 χα , όταν γελούσε μόνο πανάκριβα ταξίδια .
 Και ήτανε τέλεια του τέλειου η πληγή .
                                                                                                                                                                                                 Μα ήμουν ζητιάνος βασιλιάς ,ήμουνα εντάξει .
Έριχνα  μέρες βότσαλα στα κύματα μου .
Έβαζα χρώματα που χάθηκαν σε τάξη
πάντα σε κύκλους ,μην τελειώνει η χαρά μου .

Ζούσα σε κήπους που είχαν πάψει να ονειρεύονται

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου